Po pierwsze, w innych krajach osciennych dziecko ma w normalnej szkole 1 godz wf dziennie a czsem i dwie a na naszych się oszczędza i u nas szkoła sportowa to tak powinno być w normalnej,u nas przegina się w sportowej za wczesną specjalizacją i nauczycieli w tej szkole rozlicza się za wynik a nie wszechstronne przygotowanie!tam dzieci mają rozliczne dyscypliny sportu a to wpływa na wsechstronne przygotowanie.A gdy chodzi o poziom nauki to nie że to jest sportowa to zależy od dyrektora i jak uczeń chce sam to w czym problem,jest tylko problem w tym że część dzieci w tych szkołach jest na niższym poziomie intelektualnym i nauczyciel gubi tych zdolniejszych bo musi pracować na poziomie średniaków i niżej ale to problem większości szkół bo szkoła nie wypracowała modelu pracy ze zdolniejszymi albo nie chce tego robić.

Wydaje mi się, że bezpieczniej nie poddawać się stereotypom i sprawdzić samemu poziom szkoły, choćby porównując na stronie OKE wyniki egzaminów końcowych (z kilku lat) z innymi szkołami z okolicy. Może się okazać, że poziom szkoły wcale nie odbiega od np. gimnazjum obwodowego, do którego ludzie posyłają własne dzieci, jednocześnie przyganiając rodzicom, których dzieci chodzą do sportowej. Jeśli tak jest, to - moim zdaniem - warto zdecydować się na sportową. Jeżeli poślemy dziecko na siłę do szkoły o wygórowanych wymaganiach, gdzie trzeba się dużo uczyć, aby się utrzymać, a na sport zostaje już niewiele czasu, to może ono nawet tę szkołę skończy, ale będzie miało poczucie krzywdy i straconego czasu. Jeśli zaś – zgodnie z jego preferencjami – pozwolimy mu na szkołę sportową, może okazać się, że to będą najlepsze lata jego życia, które z łezką w oku będzie wspominać. Jeśli rodzicowi zależy na tym, aby dziecko oprócz sportu było mocne też z innych przedmiotów, można zawrzeć z nim układ typu: możesz chodzić do szkoły sportowej, ale średnią musisz mieć powyżej ileś tam, w przeciwnym razie cię przeniesiemy. Można też spróbować dziecku wytłumaczyć, że warto uczyć się ogólnych przedmiotów po to, by mieć dodatkowy zawód, takie „wyjście awaryjne” na wypadek gdyby kariera sportowa została przerwana przez kontuzję, co przecież jest bardzo częste. Na model „dobra szkoła, a sport tylko w klubie po południu” zdecydowałabym się tylko wówczas, gdyby wyniki OKE w pobliskiej szkole sportowej były naprawdę kiepskie. Mam dziś 40 lat i wykonuję już 5 zawód, a cały czas czuję żal, że nie mogłam pójść do szkoły plastycznej, o czym w dzieciństwie marzyłam…