Ja się nie pytam bo każdy sobie dodaje.Jak pracuje za 1800 to mówi że bieze np 2200.itd a to i tak praktycznie nie ma znaczacej różnicy.Po prostu się wstydzą swoich zarobków.Pytanie znajomych nie ma sensu tak jak o pracę bo Ci nikt nie pomoże.Możesz co najwyżej wypic z nimi kawę lub piwo.

Bo po prostu przyjaciół prawdziwych nie ma.Jestem tego samego zdania.Wczesniej czy póżniej wszystko sie rozpada a potem boimy się i żałujemy że mowilismy swoje sekrety.Polaczki to zakłamany narod patrzący swojego tyłka.

Ja zarabiam różnie od 15 do 23 tys na miesiąc.Prowadzę mały biznes.A moi pracownicy najniższą krajową niecałe 1400 zł.Szef Adam Pozdrawiam.

jJestem studentką i pracowałam kiedys w knajpie za friko>Dzis natomiast pracuję z koleżanką na mieszkaniu i stac nas na wszystko.

Sprawy pieniadza do bardzo konfliktowa sprawa, doprowadza do nie porozumien, rozwodow, klotni w rodzinie.Najlepiej unikac tego tematu.Ponadto sprawa wynagrodzenia to tajemnica handlowa i nalezy ja utrzymywac.Nie wypada pytac o zarobki. Co ile kosztuje tak by dowiedziec sie czy przypadkiem nie przeplaca sie za towar, usluge itp.

A ja się czuję niezręcznie, gdy ktoś mnie pyta. Nie chodzi o to, że to dla mnie jakaś tajemnica, ale o doświadczenie życiowe, które mówi mi, że tego typu pytanie to wstęp do rozmowy, która zawsze kończy się dla mnie niemiło. Albo słyszę komentarze w stylu: "ty to masz dobrze, nic dziwnego, że cię stać na wakacje" (od tych co zarabiają mniej), albo: "O Boże, co też ty! Zgłupiałaś? W życiu bym się na takie pieniądze nie zgodziła!". Za KAŻDYM razem rozmówca nie chciał wiedzieć. ile zarabiam po prostu w celach poznawczych, ale miał na celu poprawianie własnego samopoczucia moim kosztem. W pierwszym przypadku miałam się czuć winna, że bezczelnie śmiałam jechać na wakacje, gdy inni nie mogą (ci są najgorsi, latami wypominają potem te zarobki, a gdy się bronię, obrażają się śmiertelnie), w drugim - winna swojej niezaradności życiowej, przez którą nie umiem znaleźć porządnie płatnej pracy.

Napewno nie jest to szczyt elegancji zapytac kogos o zarobki bo druga strona moze byc skrepowana takim pytaniem lepiej zapytac o pasje czy upodobania bo to zawsze dosc bezpieczenie rozwija znajomosc

Moja koleżanka jest aktorką, gra w serialach i ona tam się nie wstydzi mówić o zarobkach, nikt ją o to nie pyta, a ona sama mówi, że zarabia 80 tys. tygodniowo.

gość A ja się czuję niezręcznie, gdy ktoś mnie pyta. Nie chodzi o to, że to dla mnie jakaś tajemnica, ale o doświadczenie życiowe, które mówi mi, że tego typu pytanie to wstęp do rozmowy, która zawsze kończy się dla mnie niemiło. Albo słyszę komentarze w stylu: "ty to masz dobrze, nic dziwnego, że cię stać na wakacje" (od tych co zarabiają mniej), albo: "O Boże, co też ty! Zgłupiałaś? W życiu bym się na takie pieniądze nie zgodziła!". Za KAŻDYM razem rozmówca nie chciał wiedzieć. ile zarabiam po prostu w celach poznawczych, ale miał na celu poprawianie własnego samopoczucia moim kosztem. W pierwszym przypadku miałam się czuć winna, że bezczelnie śmiałam jechać na wakacje, gdy inni nie mogą (ci są najgorsi, latami wypominają potem te zarobki, a gdy się bronię, obrażają się śmiertelnie), w drugim - winna swojej niezaradności życiowej, przez którą nie umiem znaleźć porządnie płatnej pracy.

Masz racje. Najlepiej zanizac swoje dochody i mowic jak to jest ciezko, wtedy rozmowca moze Ci wspolczuc i czuc sie kims lepszym. Wtedy bedziesz ok.

To nie rozwiązanie, skoro jest jeszcze druga grupa, dla której to mały zarobek i też to komentuje :) Pomijając wszystko - "zaniżać" to znaczy kłamać. A po co mam kłamać, jeśli nie mam na to ochoty? Lepiej odmówić odpowiedzi - prościej i lepiej się z tym czuję.

apacz

gość A ja się czuję niezręcznie, gdy ktoś mnie pyta. Nie chodzi o to, że to dla mnie jakaś tajemnica, ale o doświadczenie życiowe, które mówi mi, że tego typu pytanie to wstęp do rozmowy, która zawsze kończy się dla mnie niemiło. Albo słyszę komentarze w stylu: "ty to masz dobrze, nic dziwnego, że cię stać na wakacje" (od tych co zarabiają mniej), albo: "O Boże, co też ty! Zgłupiałaś? W życiu bym się na takie pieniądze nie zgodziła!". Za KAŻDYM razem rozmówca nie chciał wiedzieć. ile zarabiam po prostu w celach poznawczych, ale miał na celu poprawianie własnego samopoczucia moim kosztem. W pierwszym przypadku miałam się czuć winna, że bezczelnie śmiałam jechać na wakacje, gdy inni nie mogą (ci są najgorsi, latami wypominają potem te zarobki, a gdy się bronię, obrażają się śmiertelnie), w drugim - winna swojej niezaradności życiowej, przez którą nie umiem znaleźć porządnie płatnej pracy.

Masz racje. Najlepiej zanizac swoje dochody i mowic jak to jest ciezko, wtedy rozmowca moze Ci wspolczuc i czuc sie kims lepszym. Wtedy bedziesz ok.