Słucham wrzawy wokół rządowego projektu przedłużenia wieku emerytalnego do 67 lat – i czegoś tu nie rozumiem. Przecież mamy bezrobocie (a będzie ono rosło), więc nie ma takiego problemu, że jest praca do wykonania a nie ma komu jej wykonać. Co więcej, jeśli daną pracę może wykonać pełen energii 40-latek, to po co do jej wykonania zmuszać 67-letniego seniora ? W większości przypadków tę pracę lepiej wykona 40-latek.

Po co więc rząd forsuje tę zmianę, bo jakiś cel w tym ma ? Moim zdaniem rozumowanie rządu jest następujące:
W społeczeństwie istnieje i istnieć będzie jakaś część bezrobotnych. Ci ludzie pracować nigdy nie będą, więc nie przyniosą rządowi dochodu w postaci płaconych podatków. Tych ludzi rząd do pracy nie zagoni, więc z punktu widzenia gospodarczego rząd uznaje ich za balast, za obciążenie, które najlepiej byłoby wypchnąć na emigrację. Pozostaje więc ta większość (na razie większość, ale nie wykluczałbym bezrobocia ponad 50%), która z jednej strony płaci podatki a więc daje dochód politykom a z drugiej strony kiedyś będzie chciała dostać należną emeryturę. I o tę grupę chodzi – wydłużenie okresu pracy do 67 lat z jednej strony powoduje, że ci ludzie będą płacić składki i podatki o 2 lata dłużej a z drugiej strony o te 2 lata będą krócej brać emeryturę. W sumie więc na zmienionym systemie emerytalnym politycy dostaną składki za 2 dodatkowe lata i dodatkowo wypłacą emerytury o 2 lata krócej, w sumie „zaoszczędzą” ogromne sumy i będą mogli wydawać na swoje kolejne zachcianki.

A tak jeszcze ogólniej – w ogóle pojęcie „wiek uprawniający do przejścia na emeryturę” powinno zniknąć w systemie zbierania składek emerytalnych na indywidualnych kontach. Bo jak się tak dobrze zastanowić, to istota emerytury polega na tym, by emeryt miał wystarczająco dużo zgromadzonego kapitału, by mieć z czego żyć do końca swych dni. Z tego wynika, że obywatel mógłby przejść na emeryturę w dowolnym momencie swego życia, ale pod jednym warunkiem – musi pokazać, że ma zgromadzony na tyle duży kapitał, że tych pieniędzy mu wystarczy.
GUS co rok publikuje tzw. „tabelę dożycia”, czyli „ile miesięcy statystycznie żyć będzie osoba która osiągnęła dany wiek”. Ta tabela właśnie jest podstawą obliczania emerytury w nowym systemie – jeśli masz 65 lat i jesteś mężczyzną, to będziesz żył jeszcze 190 miesięcy, więc zgromadzony przez ciebie kapitał dzielimy na 190 i mamy wysokość twojej emerytury (liczby przykładowe). Z tej tabeli wynika wprost, czemu kobiety będą miały niższą emeryturę – bo gromadzą kapitał krócej o 5 lat a 60-latka żyć będzie jeszcze nie 190 miesięcy tylko 270, więc ten mniejszy kapitał trzeba podzielić na większą liczbę rat.
I tu wracam do kwestii wieku emerytalnego – jeśli 30-latek mężczyzna wg GUS będzie żyć jeszcze np. 600 miesięcy (przeciętnie) i ma wystarczający kapitał, by po podzieleniu na 600 rat mieć wystarczająco wysoką emeryturę – to czemu nie może tego zrobić ? Czemu nie może wpłacić tego kapitału do ZUS i zażądać od jutra emerytury ? Widać, że ten system ma sobie wbudowany mechanizm „a nuż się uda zaoszczędzić na Kowalskim”. Ten mechanizm polega na tym, że „jest szansa, że Kowalski umrze przed osiągnięciem wieku emerytalnego. Wtedy jego składki są nasze (polityków), gdybyśmy pozwolili mu korzystać ze zgromadzonego kapitału wcześniej, to część kapitału by wykorzystał”.~
Politycy systematycznie zwiększają daniny, jakie musimy płacić i zabierają nam naszą własność. Z jednej strony rosną podatki a z drugiej strony wprowadzane są kolejne mechanizmy utrudniające obywatelowi korzystanie ze zgromadzonego kapitału. Ideałem jest stan, w którym w postaci podatków będzie można zabrać wszystko, wydzielić tylko tyle żeby delikwent nie zdechł i przyszedł jutro do pracy, a uprawnienia emerytalne utrudnić tak, by tylko nieliczni cokolwiek dostali, reszta najlepiej niech umrze jeszcze przy stanowisku pracy.’

A może nie mam racji.