1 tys.
ppt
Ten temat ma:
  • Wyświetleń2 tys.
  • Odpowiedzi1 tys.
  • Ocen na +112
1 tys. ppt ?

Nauka Kościoła Katolickiego a Biblia . Biblia: „Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, (1256)

pokaż odpowiedzi chronologicznie | od najwyższej oceny

Re: Nauka Kościoła Katolickiego a Biblia . Biblia: „Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi,

Napisał(a): ~fakty -

Ksiądz rzymskokatolicki- persona posiadająca w Kraju nad Wisłą ogromne wpływy nie tylko religijne, bez której pewne osoby nie potrafią wyobrazić sobie istnienia Polski. Tymczasem naprawdę niewielu mieszkańców naszego kraju zdaje sobie sprawę z faktu, że ich pasterze posiadają ogromną władzę w niebiesiech i mogą, oczywiście w pewnym przypadku, wydawać bezpośrednie rozkazy samemu Bogu, a ten bez jakiegokolwiek szemrania oraz najmniejszego nawet sprzeciwu wykona polecenia kapłana...
INTERIA.PL

Re: Nauka Kościoła Katolickiego a Biblia . Biblia: „Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi,

Napisał(a): ~fakty -

Ksiądz rzymskokatolicki- persona posiadająca w Kraju nad Wisłą ogromne wpływy nie tylko religijne, bez której pewne osoby nie potrafią wyobrazić sobie istnienia Polski. Tymczasem naprawdę niewielu mieszkańców naszego kraju zdaje sobie sprawę z faktu, że ich pasterze posiadają ogromną władzę w niebiesiech i mogą, oczywiście w pewnym przypadku, wydawać bezpośrednie rozkazy samemu Bogu, a ten bez jakiegokolwiek szemrania oraz najmniejszego nawet sprzeciwu wykona polecenia kapłana...

Re: Nauka Kościoła Katolickiego a Biblia . Biblia: „Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi,

Napisał(a): ~prawda -

Nie ma bardziej niebezpiecznej mieszanki dla ludzkości jak mieszanka religii z polityką. Z takiej mieszanki rodzą się tylko najkrwawsze wojny i masowe mordy z holocaustem włącznie. Historia Kościoła rzymsko-katolickiego daje szczególne tego dowody. W ciągu dwóch tysięcy lat istnienia Kościoła i jego głębokiego udziału w polityce miały miejsce wyprawy krzyżowe, krwawe prześladowania żydów, inkwizycja, zdobywanie, rabowanie i nawracanie siłą Ameryki Południowej. Spłynęły one morzem krwi pomordowanych, niewinnych ludzi tylko dlatego, że byli innowiercami.

Reklama

Re: Nauka Kościoła Katolickiego a Biblia . Biblia: „Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi,

Napisał(a): ~gos -

~prawda Nie ma bardziej niebezpiecznej mieszanki dla ludzkości jak mieszanka religii z polityką.
Jest. Mieszanka ateizmu z polityką. Stalin, Lenin, Pol Pot, Castro, Kim Ir Sen i Kim Dzong Il, Ho Chi Minh, Hitler, Mengystu Hajle Marjam, Hodża, Hirohito, Napoleon...
I wojna światowa, II wojna światowa, wojna w Afganistanie, Wojny Napoleońskie, Rewolucja Francuska, Czerwony terror w Hiszpanii...

Re: Nauka Kościoła Katolickiego a Biblia . Biblia: „Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi,

Napisał(a): ~słowo -

„Miłujcie waszych nieprzyjaciół; dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą; błogosławcie tym, którzy was przeklinają i módlcie się za tych, którzy was oczerniają. (...) Daj każdemu (...) nie dopominaj się zwrotu (...)”

Reklama

Re: Nauka Kościoła Katolickiego a Biblia . Biblia: „Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi,

Napisał(a): ~wielebny -

Everything here will be taboo!? Would not it be better to instead exterminate evil, spreading good? Is not it strange that people are so willing to fight for religion , and so are reluctant to live in accordance with its regulations?** Wszystko co Taboo - Tu będzie!? Czy nie lepiej byłoby zamiast tępić zło, szerzyć dobro? Czyż nie jest dziwne, że ludzie tak chętnie walczą o religię, a tak niechętnie żyją zgodnie z jej przepisami?

Re: Nauka Kościoła Katolickiego a Biblia . Biblia: „Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi,

Napisał(a): ~jan -

Czy chrześcijanie powinni używać tytułów religijnych?
DUŻO się mówi o tym, że obecnie w chrześcijaństwie brak duchownych. Jednakże nie brak wśród nich tytułów religijnych. Jedne są proste, inne pretensjonalne. Oto kilka przykładów:

Duchowny: „Wielebny”.
Biskup anglikański: „Jego Wielebność Lord Biskup”.
Biskup rzymskokatolicki (we Włoszech) „Jego Ekscelencja Najznakomitszy i Przewielebny Monsignore”.
Kardynał: „Jego Eminencja”.
Papież: „Ojciec Przenajświętszy”.
Tytułów „wielebny” i „biskup” używa się od tak dawna, że większości wiernych nie rażą. Czy jednak znajdują uzasadnienie w Biblii?

„Wielebny”, „biskup” i „kardynał”
W przekładzie King James Version określenie „wielebny” pojawia się tylko raz, w Psalmie 111:9, który brzmi: „święte i wielebne jest jego imię”. Czyje imię? W następnym wierszu czytamy: „Bojaźń PANA jest początkiem mądrości” (Psalm 111:10). W pewnym przekładzie katolickim te dwa wersety oddano tak: „Święte i wzbudzające grozę jego imię. Podstawą mądrości jest bojaźń Jahwe [Jehowy]” (The New Jerusalem Bible). Wobec tego zgodnie ze Słowem Bożym uwielbienie, czyli zbożna bojaźń, należy się wyłącznie Jehowie, Wszechmocnemu. Czy jest więc rzeczą właściwą okazywać je ludziom?

„Kto o biskupstwo się ubiega, pięknej pracy pragnie” — napisał Paweł do Tymoteusza (1 Tymoteusza 3:1). Jednakże w The New Jerusalem Bible werset ten brzmi: „Kto chce objąć przewodnictwo jako starszy, pragnie szlachetnego zadania”. Pierwszych chrześcijan spełniających odpowiedzialne obowiązki nazywano „starszymi” i „nadzorcami”. Czy były to tytuły? Nie. Nigdy nie mówiono o takich mężczyznach „Biskup Piotr” lub „Starszy Jakub”. Dlatego dojrzali chrześcijanie usługujący zborowi Świadków Jehowy w charakterze starszych w ogóle nigdy nie używają słowa „starszy” jako tytułu. Terminy „starszy” i „nadzorca” (biskup) odnoszą się do tych, którzy pełnią funkcję związaną z przewodzeniem i odpowiedzialnością. Określają także kwalifikacje zamianowanych mężczyzn i wykonywaną przez nich pracę.

A co można powiedzieć o tytule „kardynał”? Czy występuje w Biblii? Bynajmniej. Nie znajdujemy go w żadnym przekładzie. Kościół rzymskokatolicki istotnie przyznaje, że nie jest to tytuł biblijny. New Catholic Encyclopedia wyjaśnia: „Słowo to pochodzi od łacińskiego cardo, co znaczy ‚zawias’, a według wypowiedzi papieża Eugeniusza IV ‚jak drzwi domu obracają się na zawiasach, tak stolica Apostolska, drzwi całego Kościoła, spoczywa na kardynalstwie i znajduje w nim podporę’”. Dzieło to informuje również, że „kardynałom przysługuje przywilej korzystania z tytułu ‚Eminencja’”. Ich pozycja pozwala im również nosić czerwoną sutannę i czerwoną piuskę. Czy apostołowie mieli takie ‛przywileje’? Biblia odpowiada przecząco.

„Pan”, „monsignore” i „ojciec”
Czy duchownych powinno się nazywać panami? Do biskupów anglikańskich wierni zwracają się przez „lord”, czyli „panie”. Niektórzy dostojnicy Kościoła katolickiego we Włoszech są tytułowani „monsignore”, co znaczy „mój panie”. Są kraje, gdzie kaznodzieje Holenderskiego Kościoła Reformowanego używają tytułu dominee, wywodzącego się od łacińskiego słowa dominus, czyli „pan”. Jednakże Jezus polecił swym uczniom: „Wiecie, że ci, którzy są przywódcami narodów, panują nad nimi (...). Nie powinno być tak wśród was” (Mateusza 20:25, 26, Romaniuk). Również apostoł Piotr napisał: „[Paście trzodę Bożą] nie jako panujący nad tymi, którzy są wam poruczeni, lecz jako wzór dla trzody” (1 Piotra 5:3). Kiedy Jezus pokornie umył swym uczniom nogi, powiedział do nich: „Wy nazywacie mnie Nauczycielem i Panem, i słusznie mówicie, bo jestem nim” (Jana 13:13). Czy to jest właściwe, by ludzie używali tytułów religijnych przysługujących Bogu i Jego Synowi?

A czy stosowny jest tytuł religijny „ojciec”? Używają go powszechnie katolicy i anglikanie. W niektórych krajach często mawia się też „padre”, czyli „ojcze”. Jezus jednak uczył swych naśladowców: „Nikogo (...) na ziemi nie nazywajcie ojcem swoim; albowiem jeden jest Ojciec wasz, Ten w niebie” (Mateusza

Reklama

Re: Nauka Kościoła Katolickiego a Biblia . Biblia: „Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi,

Napisał(a): ~Wikary -

Bierzmowanie Według nauki Kościoła katolickiego bierzmowanie (confirmatio), jako drugi z sakramentów wtajemniczenia jest dopełnieniem łaski chrztu. „Przez sakrament bierzmowania (ochrzczeni) jeszcze ściślej wiążą się z Kościołem, i otrzymują moc Ducha Świętego” (Katechizm Kościoła Katolickiego, str. 311). Bierzmowanie jest więc związane z otrzymaniem szczególnej mocy Ducha Świętego, przez włożenie rąk biskupa i namaszczenie wonną oliwą (tzw. krzyżmem). Skutkiem bierzmowania ma być pełne wylanie Ducha Świętego, posiadanie pełni i pieczęci Ducha oraz pomnożenie darów duchowych, wzrost i pogłębienie łaski chrzcielnej, głębsze zakorzenienie w synostwie Bożym, ściślejsze zjednoczenie z Chrystusem, zjednoczenie z Kościołem, i udzielenie mocy jako prawdziwym świadkom Chrystusa, do szerzenia i obrony wiary. Uzasadnienie Kościoła katolickiego Wprowadzenie sakramentu bierzmowania wypłynęło przede wszystkim z praktyki chrztu niemowląt. Kościół katolicki zdając sobie sprawę z niekończących się problemów, spowodowanych udzielaniem chrztu niemowlętom wprowadził ten sakrament jako umocnienie i dopełnienie łaski chrztu. Tomasz z Akwinu stwierdził, że „bierzmowanie jest ostatecznym udoskonaleniem sakramentu chrztu”. Oto postanowienie Soboru Trydenckiego: „Ten sakrament został ustanowiony przez Jezusa Chrystusa, gdyż nasza święte wiara uczy nas, że każdy z siedmiu sakramentów zawdzięcza swoje powstanie nie kościołowi ani apostołom, lecz samemu Zbawicielowi. Wprawdzie w ewangeliach nigdzie nie ma wzmianki o ustanowieniu bierzmowania, ale według tradycji i zgodnej opinii nauczycieli kościoła miało ono miejsce w czasie czterdziestu dni po zmartwychwstaniu naszego Pana. Kto twierdzi, że popełniają błąd przeciw Duchówi Świętemu ci, którzy przypisują określoną moc świętemu olejowi namaszczenia przy bierzmowaniu, niech będzie wyklęty” (Sobór Trydencki, 7 sesja 1547 r.). Powyższe uzasadnienie jest co najmniej zastanawiające. Z jednej strony stwierdza się, że sakrament bierzmowania został ustanowiony przez Chrystusa, zaś z drugiej przyznaje, że w ewangeliach nie ma wzmianki o ustanowieniu bierzmowania. Co wobec tego na ten temat mówi Pismo Święte? Czego uczy nowy testament ? Chrzest niemowląt nie posiada najmniejszych podstaw biblijnych, inaczej nie może być z bierzmowaniem. Pomimo, że przystępujące do bierzmowania dzieci znajdują się w wieku szkolnym, zazwyczaj nie są w stanie zrozumieć doniosłości napełnienia Duchem Świętym. Do otrzymania Ducha Świętego nawet dojść nie może, ponieważ Bóg nie honoruje fałszywych podstaw. W Dziejach Apostolskich czytamy, że Bóg udziela Ducha Świętego tym, „którzy mu są posłuszni” (5, 32). Chrzest niemowląt, od którego rozpoczyna się chrześcijańskie życie wiary katolika, jest sprzeczny z nauczaniem Pana Jezusa i z Jego przykładem. A zatem również bierzmowanie jest aktem chybionym. Czytając Nowy Testament nigdzie nie znajdziemy uwarunkowania otrzymania Ducha Świętego namaszczeniem olejem. W czasach apostolskich chrześcijanie otrzymywali Ducha Świętego tuż po chrzcie, podobnie do Syna Bożego i Jego wyznawców (Mat. 3, 16; Dz. Ap. 2, 38-39). W przypadku wiernych Kościoła katolickiego mamy do czynienia z rozpiętością czasu wynoszącą 7-14 lat. Pierwsi chrześcijanie stawali się pełnoprawnymi członkami zboru (kościoła) z chwilą chrztu, i w pełni korzystali z wszelkich dóbr duchowych. Czytamy o tym w Dziejach Apostolskich: „Ci więc, którzy przyjęli słowo jego, zostali ochrzczeni (...) I trwali w nauce apostolskiej i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach” (2, 41-42). Zupełnie inaczej wygląda to w życiu ochrzczonych katolickich niemowląt. Samo otrzymanie Ducha Świętego było uwarunkowane wiarą i chrztem przez zanurzenie w Imię Jezusa Chrystusa, a nie pośrednictwem biskupa, jak tego chcą katoliccy hierarchowie. Inna kwestia to nakładanie rąk przy udzielaniu Ducha Świętego. Kościół katolicki powołuje się na Dz. Ap. 8, 14-17 twierdząc, że nakładanie rąk biskupów, jakoby następców apostołów, umożliwią bierzmowanym otrzymanie

Re: Nauka Kościoła Katolickiego a Biblia . Biblia: „Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi,

Napisał(a): ~wesołek -

Jezu, usłysz nas. Jezu, wysłuchaj nas.
Ojcze z nieba, Boże, zmiłuj się nad nami.
Synu, Odkupicielu świata, Boże, zmiłuj się nad nami.
Duchu Święty, Boże, zmiłuj się nad nami.
Święta, Trójco, Jedyny Boże, zmiłuj się nad nami.

Jezu, Synu Boga żywego, zmiłuj się nad nami.
Jezu, odblasku Ojca, zmiłuj się nad nami.
Jezu, jasności światła wiecznego, zmiłuj się nad nami.
Jezu, Królu chwały, zmiłuj się nad nami.
Jezu, słońce sprawiedliwości, zmiłuj się nad nami.
Jezu, Synu Maryi Panny, zmiłuj się nad nami.
Jezu najmilszy, zmiłuj się nad nami.
Jezu przedziwny, zmiłuj się nad nami.
Jezu, Boże mocny, zmiłuj się nad nami.
Jezu, Ojcze na wieki, zmiłuj się nad nami.
Jezu, wielkiej rady zwiastunie, zmiłuj się nad nami.
Jezu najmożniejszy, zmiłuj się nad nami.
Jezu najcierpliwszy, zmiłuj się nad nami.
Jezu najposłuszniejszy, zmiłuj się nad nami.
Jezu cichy i pokornego serca, zmiłuj się nad nami.
Jezu, miłośniku czystości, zmiłuj się nad nami.
Jezu, miłujący nas, zmiłuj się nad nami.
Jezu, Boże pokoju, zmiłuj się nad nami.
Jezu, dawco życia, zmiłuj się nad nami.
Jezu, cnót przykładzie, zmiłuj się nad nami.
Jezu, pragnący dusz naszych, zmiłuj się nad nami.
Jezu, Boże nasz, zmiłuj się nad nami.
Jezu, ucieczko nasza, zmiłuj się nad nami.
Jezu, Ojcze ubogich, zmiłuj się nad nami.
Jezu, skarbie wiernych, zmiłuj się nad nami.
Jezu, dobry Pasterzu, zmiłuj się nad nami.
Jezu, światłości prawdziwa, zmiłuj się nad nami.
Jezu, mądrości przedwieczna, zmiłuj się nad nami.
Jezu, dobroci nieskończona, zmiłuj się nad nami.
Jezu, drogo i życie nasze, zmiłuj się nad nami.
Jezu, wesele Aniołów, zmiłuj się nad nami.
Jezu, Królu Patriarchów, zmiłuj się nad nami.
Jezu, mistrzu Apostołów, zmiłuj się nad nami.
Jezu, nauczycielu Ewangelistów, zmiłuj się nad nami.
Jezu, męstwo Męczenników, zmiłuj się nad nami.
Jezu, światłości wyznawców, zmiłuj się nad nami.
Jezu, czystości Dziewic, zmiłuj się nad nami.
Jezu, korono Wszystkich Świętych, zmiłuj się nad nami.

Bądź nam miłościw, przepuść nam, Jezu.
Bądź nam miłościw, wysłuchaj nas, Jezu.

Od zła wszelkiego, wybaw nas, Jezu.
Od grzechu każdego, wybaw nas, Jezu.
Od gniewu Twego, wybaw nas, Jezu.
Od sideł szatańskich, wybaw nas, Jezu.
Od ducha nieczystości, wybaw nas, Jezu.
Od śmierci wiecznej, wybaw nas, Jezu.
Od zaniedbania natchnień Twoich, wybaw nas, Jezu.
Przez tajemnicę świętego Wcielenia Twego, wybaw nas, Jezu.
Przez Narodzenie Twoje, wybaw nas, Jezu.
Przez Dziecięctwo Twoje, wybaw nas, Jezu.
Przez najświętsze życie Twoje, wybaw nas, Jezu.
Przez trudy Twoje, wybaw nas, Jezu.
Przez konanie w Ogrójcu i Mękę Twoją, wybaw nas, Jezu.
Przez krzyż i opuszczenie Twoje, wybaw nas, Jezu.
Przez omdlenie Twoje, wybaw nas, Jezu.
Przez Śmierć i Pogrzeb Twój, wybaw nas, Jezu.
Przez Zmartwychwstanie Twoje, wybaw nas, Jezu.
Przez Wniebowstąpienie Twoje, wybaw nas, Jezu.
Przez Twoje ustanowienie Najświętszego Sakramentu, wybaw nas, Jezu.
Przez radości Twoje, wybaw nas, Jezu.
Przez chwałę Twoją, wybaw nas, Jezu.

Re: Nauka Kościoła Katolickiego a Biblia . Biblia: „Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi,

Napisał(a): ~oko -

mam pytanie, jeśli można, typu osobisto- teologicznego. Czy nie uważa ksiądz, że warto było by, w celu uzdrowienia Kościoła, znieść celibat księży? Po pierwsze szło by tam więcej wartościowych ludzi, a po drugie w zgodzie z nakazami Pisma byłoby. Ksiądz katecheta — Ach, cóż, trzeba nieść brzemię czystości, skoro się na to decydujemy. Łatwo nie jest, a nawet niezwykle trudno, ale któż mówił, że ma być łatwo. To służba, chłopcze, nie rozrywka. P. — Mówi ksiądz, że jest bardzo trudno. Tak, myślę, że wielu, jak nie większość przegrywa w tych zmaganiach z „czystością". Część z tego później wypływa na światło dziennie, jakiś drobny procencik i to się nazywa wielkimi aferami, a to przecież chleb powszedni w tym zawodzie. Przez te nienaturalne nakazy wielu ulega najróżniejszym zboczeniom seksualnym. Wszędzie czai się obłuda. Przecież nie jest to dogmat, można to znieść, zwłaszcza, że w niektórych obrządkach katolickich celibat jest dopuszczony, a ponadto celibat przez większą cześć historii Kościoła nie był przestrzegany i upowszechnił się dopiero w późnym średniowieczu, zwłaszcza w Polsce. Obowiązującym prawem ogłoszony został dopiero w wieku XI, w Polsce przyjął się zaś w XIII/XIV. Wprowadzony po to, aby majątki żonatego kleru nie wychodziły poza Kościół, kiedy ten umrze, aby nie dziedziczyły ich rodziny. Kk. — Bezżeństwo duchowieństwa znajduje ostateczne uzasadnienie w tym, że służba na rzecz społeczności wierzących oraz oddanie się bogu pochłaniają kapłana całkowicie i wiążą go. Na celibat kapłański trzeba patrzeć w świetle troski o dusze ludzkie. P. — No, nasz wikary chyba chce się społeczeństwu jakoś dobrze przysłużyć, dla wszystkich pań taki miły, a najbardziej to chyba troska się o duszę panny Zosi, bo jakoś tak ostatnio dużo z nią przebywa, jakoś tak się inaczej uśmiecha, jakby chciał coś powiedzieć. Kk. — Troska się o nieboraczkę, bo miała niedawno trochę kłopotów osobistych. P. — Może chce to wykorzystać? Ale proszę mu powiedzieć, że Zenek, wie ksiądz ten karateka, ma na nią chęć i mógłby się bardzo na wikarego zezłościć i zapomnieć, że to sługa boży. Celibat bywa niebezpieczny, jak ksiądz widzi. Kk. — Jak każda służba społeczna, a wikarego napomnę. P. — Ale przecież żonaty ksiądz będzie na pewno lepszym doradcą, lepie będzie rozumiał swoich wiernych. Będzie czerpał swoje nauki również z doświadczenia i życia, a tak wyciąga wnioski jedynie z książek sprzed stuleci i pustych frazesów. Nie dziwne jest więc, że jego nauki są tak oderwane od rzeczywistości, wzięte z księżyca, a raczej z brewiarza. Może przez to parafia katolicka to nie żadna prawdziwa wspólnota. Muszę księdzu powiedzieć, że ja bardzo blisko znam społeczność zielonoświątkowców. Tam nie ma celibatu, jest za to świetne zrozumienie. Coś jakby duch nad tym wszystkim się unosił. Ojciec rodziny, który czuje się kapłanem, tworzy naprawdę dobry związek. Ale odejdźmy od tego, weźmy Biblię. Dlaczego ksiądz mówi, że prawdziwa służba polega na wyrzeczeniu się obowiązków zwykłego człowieka, dlaczego znów Kościół chce wiedzieć lepiej niż Biblia na którą się powołuje? Oto co tam czytamy:„Nauka ta zasługuje na wiarę (...) Biskup więc powinien być nienaganny, mąż jednej żony, trzeźwy, rozsądny, przyzwoity, gościnny, sposobny do nauczania, nieprzebierający miary w piciu wina, nieskłonny do bicia, ale opanowany, niekłótliwy, niechciwy na grosz, dobrze rządzący własnym domem, trzymający dzieci w uległości, z całą godnością. Jeśli ktoś bowiem nie umie stanąć na czele własnego domu, jakżeż będzie się troszczył o Kościół Boży?„ (1 Tm 3,1-5). Dotyczy to nie tylko biskupów oczywiście: "Diakoni niech będą mężami jednej żony, rządzący dobrze dziećmi i własnymi domami". (1 Tm 3,12) Kk. — Dlatego właśnie nie jest to sakramentem, tylko kościelnym przepisem. To dobrowolna bezżenność "dla królestwa niebieskiego" (por. Mt 19, 12), jest szczególnym znakiem naśladowania Jezusa, który sam żył w bezżenności; jest znakiem niepo

Re: Nauka Kościoła Katolickiego a Biblia . Biblia: „Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi,

Napisał(a): ~oko -

Niestety, czciciele Maryi mają słuszne powodu do oburzenia - Watykan nie przychylił się do zdogmatyzowania kolejnej tzw. prawdy maryjnej. Do dotychczasowych czterech dogmatów maryjnych dołączyć miał piąty - "Maryja - Współodkupicielką, Pośredniczką Łask Wszelkich i Pośredniczką". Do czasów przedsoborowych tytuły takie były bardzo popularne w odniesieniu do Maryi w całym Kościele. Na soborze zamierzano zdogmatyzować te prawdy, jednak zwyciężyła tendencja przeciwna, która odchodzi od posługiwania się nimi. Ponowna akcja na rzecz "piątego dogmatu maryjnego" ogarnęła myśli wielbicieli Maryi w roku 1993, od tego czasu pod petycją do papieża w tej sprawie podpisało się już 4,5 mln katolików, w tym ok. 500 biskupów. Jednakże w roku 1996 Papieska Akademia Mariologiczna, "najbardziej szacowne mariologiczne grono w Kościele" (Józef Majewski), stwierdziła, że dogmatyzacja tej prawdy jest niewłaściwa. Jeśli chodzi o tytuł "Pośredniczka Wszelkich Łask", który był również w powszechnym użyciu przed soborem, to o jego dogmatyzację starał się w 1921 r. episkopat belgijski. Do tego jednak nie doszło, a Pius XII zaprzestał używania tego tytułu. Na dobrą sprawę w oficjalnej posoborowej teologii katolickiej uchowała się jedynie "Pośredniczka". Odejście od tych wątpliwych teologicznie tytułów Maryi, nie miało bezpośrednich przyczyn w racjach teologicznych, lecz pragmatycznych - chodzi o dialog ekumeniczny. Papież Jan Paweł II, choć sam wielki miłośnik Maryi, prowadzi również dialog z innymi religiami i musiał pójść na kompromis. Protestanci nie mogą zaakceptować dotychczasowego bałwochwalstwa oddawanego Maryi, kolejne zaś jego wzmaganie tylko pogarsza sprawę. Anglikański teolog Roger Greencare zaznaczał: "Jeśli do tego dojdzie (tj. do piątego dogmatu - przyp. M.A.), to będzie to końcem ekumenizmu dla Kościoła katolickiego", podobnie prawosławny biskup Kallistos z Dioklei: "Prosimy, żadnych nowych dogmatów" (na podst. Piąty dogmat, TP, 18 XI 2001) ] Ksiądz katecheta - Drogie dzieci, dzisiejszą katechezę poświęcimy Matce Bożej. Do niezliczonych darów, jakimi Bóg nas obsypał, zaliczyć należy Maryję, Matkę Zbawiciela. Chciałbym was wprowadzić w podstawowe prawdy mariologiczne. Dziś zacznijmy od wyjątkowej roli wszechpośredniczki i współodkupicielki, jaką Bóg zamyślił dla Maryi przy zbawieniu naszym. Prostaczek - Dlaczego Maryję nazywamy Matką Boga, chociaż była tylko człowiekiem ? Kk. - Maryja była Matką Jezusa Chrystusa, prawdziwego Syna Bożego, dlatego przysługuje Jej tytuł Bożej Rodzicielki, Bogurodzicy, Matki Bożej. P. - Jezus najwyraźniej nie zdawał sobie sprawy z tego, że jego matka jest Bogarodzicą. Traktował ją cokolwiek lekceważąco, delikatnie mówiąc. Kk. - Jak tak możesz mówić?! Jak tak możesz myśleć?! Kiedy oddajemy Jej cześć, to naśladujemy wówczas samą Ewangelię. Ona stanowi punkt wyjścia. W niej uczczono Maryję w taki sposób, jakiego nie doświadczył żaden człowiek. Wystarczy np. przeczytać, co pisze św. Łukasz o zwiastowaniu Matce Bożej. Anioł nazywa Maryję "obdarzona łaską". Bóg urzeczywistnia swój plan zbawienia nie bez Jej akceptacji. Po odpowiedzi Maryi: "Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego", rozpoczyna się wybawienie nas przez Boga. W akcie odkupienia Bóg chciał dobrowolnej zgody, wolnego "tak" swojego stworzenia. Stąd przyjęcie zbawienia przez Maryję jest istotnym momentem w dziejach zbawienia. Ona odzwierciedla najważniejsze treści wiary. W Niej objawia się, kim jest Jezus Chrystus i czym jest dla nas zbawienie. Maryja przyjęła Bożą propozycję, zgodziła się być Matką Jezusa Chrystusa, wychowała Go, dzieliła z Nim radości i smutki. P. - Nie było żadnej Bożej propozycji, proszę księdza, tylko oznajmienie. Bóg, którego dziecko miała Maryja urodzić i wychować, nie zaszczycił jej nawet swoją wizytą, jak na przykład Mojżesza. Po prostu wysłał posłańca, który ...oznajmił Maryi, że jego pan postanowił, aby urodziła mu syna. Wprawdzie ta próbowała oponować, była zmieszana i zagubiona. Jakże to się stanie - pyta

Re: Nauka Kościoła Katolickiego a Biblia . Biblia: „Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi,

Napisał(a): ~jan -

Co to jest „imię”? Według słowniczka zamieszczonego w Biblii Tysiąclecia: „według pojęć starożytnych nie tylko wyróżnia człowieka od innych, lecz określając go, stanowi istotną część składową jego osobowości. Stąd to co nie ma imienia, nie istnieje, a człowiek bez imienia jest bez znaczenia. Uważano, że imię odpowiada istocie człowieka lub jego przymiotom (nomen - omen). W zastosowaniu do Boga, imię jest synonimem chwały i potęgi Bożej.” Dawniej imiona były formą opisu cech człowieka i nadawano je w wyniku zasłużenia sobie na takie imię. Zresztą często w ciągu życia imię zmieniano jeśli ktoś zasłużył sobie na inne - wznioślejsze, lub szydercze. Przykładem są choćby papieże, którzy zmieniają swoje świeckie imię i nazwisko, na imię służbowe. Wraz z postępem cywilizacji i koniecznością kontrolowania obywateli zaniechano zmian imion pozostając dożywotnio przy raz nadanym imieniu i przydomku, który zamienił się w nazwisko.
« Wróć do tematów
Do góry strony: Nauka Kościoła Katolickiego a Biblia . Biblia: „Jeden jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi,